Door Maaike Schuurmans
Een meisje alleen op een stoel. Een muur met ramen – gewoon de muur van de kleine studio – waarachter de straat, de gracht en de huizen aan de overkant te zien zijn. Op de muren staat het volgende geprojecteerd: ‘bekentenis van een jong meisje (naar Proust).’ Inderdaad, de titel van deze voorstelling. Er klinkt een schot. Een mannenstem op een band vertelt ons: “ik heb slecht gemist, ze hebben de vier kogels niet kunnen verwijderen [..] vreselijke opeenvolging van gebeurtenissen.” De stem stopt. Het meisje (Dilan Yurdakul) vervolgt: “er was eens een meisje met een geheim. Jong mooi en niet bang. Een meisje dat op het punt staat zichzelf te verliezen. Jong mooi en niet bang [..] ik doe hier mijn bekentenis.”
Op de muren rechts en links verschijnen videoprojecties, hetzelfde meisje in een witte jurk in een wijds graslandschap, deze beelden houden gedurende de voorstelling afwisselend aan. De mannenstem vervolgt weer, hij vertelt - in de eerste persoon enkelvoud – over ‘de zachtheid van alle dingen’. Het is tekst van de beroemde Franse schrijver Marcel Proust (1871-1922). Dilan volgt op met een verhaal over hoe ze vroeger met haar ouders naar het pannenkoekenhuis ging hoe ze er later nog eens naar terugkeerde maar het niet meer zo mooi was als in haar jeugd.
Op de muren rechts en links verschijnen videoprojecties, hetzelfde meisje in een witte jurk in een wijds graslandschap, deze beelden houden gedurende de voorstelling afwisselend aan. De mannenstem vervolgt weer, hij vertelt - in de eerste persoon enkelvoud – over ‘de zachtheid van alle dingen’. Het is tekst van de beroemde Franse schrijver Marcel Proust (1871-1922). Dilan volgt op met een verhaal over hoe ze vroeger met haar ouders naar het pannenkoekenhuis ging hoe ze er later nog eens naar terugkeerde maar het niet meer zo mooi was als in haar jeugd.
